Vahid qəzəlindən şirin bir misra,
Bir qələm, ağ kağız düşür yadıma.

Sanki bu gün tərsinə dövran edər,
Sevgi-məhəbbət bizi heyran edər!

Gəlmədi canan, bu gecə, gəlmədi,
Eylədi qan, özü də necə gəlmədi!

Hərənin bir dərdi var,
Hər dərdin öz fərdi var,
Dünyaya bel bağlama,
Dünya boyda dərdi var!

Qara oldu qızıl ordu həmin günü,
Qara əllə qara ölüm saçmaq üçün

Ürəkdə səslənər dərdli-dərdli ney,
Çalar yavaş-yavaş son havasını

Bir qulaq ver, ilahidən gələn səs,
Nə söyləyir, qanad verir uçmağa?

İki dünya var həyatın sonunda,
Biri qara, biri ağa boyanmış.
İndi yarla bir gecənin qoynunda,
Neçə-neçə sevgililər oyanmış.

Bəlkə də Adəmi yaradan zaman,
Tanrı muğam üstə kökləyib canı?

Titrək dodaqlarla adımı çəksən,
Elə bil car çəkər eğqi-məhəbbət.

Girdin yenə meyxanaya, tut hal baba dərviş,
Dünya hələ get-gəldədir, sən qal baba dərviş.

Həsrətindən qürbətlərə etmədim tab,
Doğma Bakı sorağında gəzdi ürək.

Daha susmayacaq sinəmdə ürək,
Ayrılıq həsrəti yandırır köz tək,

Yenə payız gəldi, darıxdı Xəzər,
Ağ-mavı ləpələr bozumtul oldu.

Haqqın, ədalətin sözü bir olsa,
Bir düzən verərlər insan ömrünə.
Bu dünya nəhayət sevgiylə dolsa,
Bəlkə vaqif olaq dostluq sirrinə!