Ən çox sevdiyim müəllimlərimdən biri olan iptidai sinif müəlliməm olan Züleyxa Seyidovaya məktəbi bitirərkən...


İlk dəfə məktəbə qoyanda qədəm,
Əlimdən tutaraq yazmaq öyrədən,
Ey əziz müəlliməm bilirəm nədən
Unuda bilmirəm, bilmirəm səni.

Şam tək əriyirəm mən də ki, qəmdən,
Gah qalxaraq zilə, gah da ki, bəmdə,
Səni soruşuram mən, hər ötəndən
Sənin tək təbibə ehtiyacım var.

Könlünü, köksünü sən dağlayanda,
Cismin də, canın da qan ağlayanda
Giryanın coşanda, gur çağlayanda
Mənim varlığımı hiss edəcəksən.

Bil ki, qəm üstündə köklənim tarım,
Sən idin həyatda olanım, varım,
Atıb getdin məni vəfasız yarım
De, mən ağlamayım, kimlər ağlasın?

Aldanıb fələyin alçaq oyununa,
Bağladım ömrümü onun boynuna,
Açıb əllərini alır qoynuna
Cismimi bu torpaq udur, sevgilim

Həyat şölə saçır fani olsa da,
Bu fani dünyada gözlər dolsa da,
İnsan ayrılıqdan cana doysa da
Yenə də sevgidə yer almaq istər.

Mən yanan bir şamam, sən ol pərvanə,
Yeni bir məhəbbət gəlsin cahanə,
Ömrümüz də keçsin gözəl, şəhanə
Arzumu gözümdə qoyma ey gözəl.

Dağ başında görünməyi yaraşıq,-
Çətin odu,ağlın üstün qar ala.
Bir yaxın ki səni yaddan soruşur,
Onu könül varağından qarala.

Mən aşiqəm,daş dama,
Bəzək verər daş dama,
Öz dərdi də kar etməz
Ürəyi daş adama.

Yalanı,gerçəyi seyrə dalanda
Şair xəyalında qaldı yazayaz.
Dahilər yetirən əziz sənətdi,
Naşılar əlində qaldı yazayaz...

Əzizinəm,yaradı,
Hicran da bir yaradı,
Təmiz ad üstün olar,
Yaxşı qoru,yar,adı...