Nə deyim, mənim də öz dərdim vardır,
Bu dərdlər yer-yerdən dindirir məni,
Yazarsam, bəlkə də, bu nadan zaman,
Yazmasam, bu əzab öldürər məni.

Donmadım sazaqda, donmadım bir gün,
Vəfasız damğalı dostlar dondurdu.
Yanmadım günəşin ən qızmarında,
Qohum soyuqluğu məni yandırdı.

Çay içilir, vurur, çıxır on beşə,
Sən sayırsan,fələk sayır, bax işə.

Yorulmuşam...
Mən özümdən yorulmuşam,

Nə qəhətdi müqəddəslər,
Rüzgar kimi ötənlərin arasında.

İnsan oğlu çaşıb sənə oxşayır,
Bu işlərə məəttəlsən özün də.
Yavaş-yavaş utanırsan adından,
Kiçildikcə kiçilirsən içində.

Bu şeir yazıldı türk oğlu türkə
Təkcə nəfəsindən düşmənlər hürkə
Könlü cavan qala ömrü yüz sürə
Dostları deməyə, qocaldı dostum.

Bəxt edam olundu darda,
Əsirəmmi yad diyarda?
Bilmirəm ki, gəzim harda,
Gedirəm.......................

Bilməyəydim həyatın,
Yalanı nə, düzü nə?
Görməyəydim dünyanın,
Astarı nə, üzü nə?...............

Qürurumu ayağına gətirdim,
Həsrətimdən “dərd ağacı” bitirdim.
Gözlərimi ağlamaqla itirdim,
Sevgimi görməyən korun uğruna.

İnsan xatırlanar, köçsədə cismi,
Pisə, ya yaxşıya səslənər ismi,
Bilmirsən əməlin düzmü? ya tərsmi?
Ya əyri, ya daki düzü qalandı.