Kaş bu misraları başa düşən bir dostum olaydı onda yəqin ki, heçbir dərdim olmazdı

Təbiət utanıb öz əməlindən,
Həkimlər acizdir bu dərd əlindən,
Doymur bu yerlərin gözəlliyindən,
Ay Mehman! Vurğun bu dağlara vurqun gəlibdir.

Qəlbin alovludu,sönməyən odsan .
Böyüyə,kiçiyə hörmət et oğlum!
Həyat səni keçirməyib sınaqdan,
Bərkdən,boşdan keçib bişərsən oğlum!

Əgər məndən incisən,
Nə dost bilsin, nə tanış.
Demə, demə heç kimə,
Üzümə de, üzümə!

İnsan yol salıbdır göydən, dənizdən,
Deyirəm, dünyada nə çoxdur yollar!
Yol var ki gizlənib gözlərimizdən, -
Ürəkdən-ürəyə gedən yol da var.

Bir dəstə gülərüz cavan oğlanın
Gəlib şərik oldum söz-söhbətinə.
Yerini soruşdum mehmanxananın,
Hərə öz evini göstərdi mənə.

Necə də bərk yatmışam, ay haray!
Otuz ili sanmışam ki, dünəndi.
Tay-tuş köçüb cərgəmizdən bir alay,
Xəyalımda xatirələr dinəndi.
Zaman nəhəng dərirmanmış, ömür – dən,
İllər gəlib, illər keçib ömürdən.

Biri də qızıldan geyər əynini,
Özgəyə dərd verib açar eynini,
Bir alim hardasa satar beynini,
Hardasa bir şair xəyala dalar,
Dünyanın işini nə bilmək olar.

Səhvimiz olubmu? – Olub oqədər...
Dansaq səhvimizi, səhv eyləyərik.
Hər suçu, nöqsanı gizlətsək əgər,
Qalan ömrümüzü məhv eyləyərik.

Yoxdu tutaq avtomatik qafiyə.
Tərbiyəli həmdə etik qafiyə.

Qoşalaşdıq bir cüt qoşa göz kimi,
Yuva qurduq, isindirdik köz kimi,
Şirinləşdik dodaqlarda söz kimi.
Küsülülər bizi görüb barışır,
Adət olub – yaxın dostlar, tanışlar
Səni məndən, məni səndən soruşur.

Qızıl dan yerinə səda düşəndə,
Səməndər ürəyim oda düşəndə,
Səhvim vicdanımda yada düşəndə
Yaman gözəlmiş

İndi həyat ağır məhək daşıdı,
Dünyaya inamı itirmişəm mən.
Neyləyim deyirlər həyat acıdır,
Bəxtimə çıxanı götürmüşəm mən.

Dünyada bir bədbəxt yox mənim kimi

Deyişmə