Qanadlı xəyallar göylərdən endi
Nə çırpıntı qaldı, nə istək, həvəs.
Qocaldım, könlümdən hər şey silindi
Sənin buraxdığın izlər silinməz.

Qar yağır...
günəşin həsrətini
çəkən kimi
qarın da həsrətini
çəkir adam

Bahar fəsli nə gözəldir,
Döşündəki lala dağlar.
Kaş ki, səndə bu gözəllik,
Hər fəslimdə qala dağlar

Şirin mürgü döyür çiçəklər, otlar;
Ay gümüş sulara qərq olub batır.
Gecənin nə kövrək, xoş görkəmi var –
Təbiət uyuyur, təbiət yatır!

Bir çinar bitmişdi
Yol kənarında
Yarpaqları təzə, tər.
Üç bulaq çağlardı sol kənarında,
Sağında dəli Tərtər.

Güney körpə otdan bir hana qurub,
Quzeyi özünə yançı tutubdur.
Dağda ucalığı, vüqarı görüb,
Dərədə dumanı sancı tutubdur.

Səni istəməyən, necə bəndədi,
Sevgin doğulandan, bu bədəndədi,
Sərin yaylaq, buz bulaqlar səndədi,
Havasında qalıb, gözüm dağların.

Gəl çıxaq seyrinə uca dağların,
Çəmən olan yerdə xalça nə lazım?

Ucalır bağçada bülbülün səsi,
Çay susur, əsməyir çəməndə yel də.

Etmə belə. Dur! Dayan, ey insan!

Quşların səsini istədi ürək,
Cüyür mələşməsi düşdü könlümə.
Bir ana, bir bacı məhəbbətitək
Bir meşə həsrəti köçdü könlümə.

Yaşıl meşələrin bəti-bənizi
Saralıb yenə də zəfəran kimi.
Xoşqədəm baharın saldığı izi
Yarpaqlar saxlayıb bir nişan kimi.

Əhdinə, sözünə düz olan bahar
Yaşıl köynək tikib çölə, çəmənə.
Qışda qan-qan deyən buzqılınc dağlar
Gəlinə bənzəyir, təzə gəlinə.

Baxışım heyrətdə, gözüm heyrətdə;
Elə bil nadanam, görməmişəm mən.
İnsanı, heyvanı belə ülfətdə,
Belə ünsiyyətdə görməmişəm mən.

Qışda şimşək buludu
Doğramaz şırım-şırım.
Guruldamaz qışda göy,
Qışda çaxmaz ildırım.