Ədəbiyyən nə qədər yazmaq olar, ey Növrəs,
Əbədiyyən dəxi dincəlməyə hazırlaşıram.

Verəcək ruzi-qiyamətdən işarət bizim üçün,
Zühur İsa edəcəkdir yerə bir Nəfərdən əvvəl.

Nitqim tutulub, qəmim almayır vecə şair.
Dərdim çoxalıb, ürək düşübdür gücə şair.

Mən sevən gül elə bir güldür o cənnətdə bitir təkcə – bütün yer üzünün hüsnü-təravətdə belə,
Kuyinə çatmaz onun heç nə qızılgül, nə bənövşə, nə də bir laləvü nərgizlərinin gözəlliyi!
Gördüyüm gözəllərin gözəlliyindən də gözəldir, gözəlim, görmədiyim gözlərinin gözəlliyi!

Hər bahar ildə gələr, sən gözəlöm həmşəbahar,
Gül çiçək ətri saçan yazına qurban mən olum.

Bir çox gözəlin qəlbinə, Növrəs, girə bildin,
Bu hiylədə yəqin çəkib əlbət sənə şeytan.

Gözə görsənməzin əmriylə qiyamətdən əzəl,
Haqqı göstərmək üçün görsənəcəksən sən də.

Nədir söz-bəndəyə Həqqdən verilmiş ərmağandır söz,
Susub daxildə yatmış hisslər üçün tazə candır söz.

Yarım məni tərk etdi,halım göz qabağında,
Gəl indi də bu dərdü-qəmin döz qabağında.

Qəlbim aran qəmim dağ, torpağım calağ-calağ,
Üzüm qara künüm lağ, dilim acı balda yox.

Bülbülün naləsinə gül açır öz ağuşunu,
İbrəti güldən alıb, mürvət elə bivəfa, gəl.

Yad çəkib barmağını, yerində dırnağı qalıb,
Bozarıb gözlərimin qarələri ağı qalıb.

Leylisən sən, Məcnun da mən, torpağımız bir mənbədən,
Qəlbim belə qəlbinlə tən, qol boyuna sarışmazmı?

Sabira yüz il ötüb oyanmır millət, hələ ki,
Bunca röyya qarışıb yozammır külfət, hələ ki.

Bənzəyir bir palıda, qol-budağı nəzmi- xələf,
Xaliqin lütfüdür o, huriyi-qılman qaşıdır.