YOLUN TALEYI, YOXSA TALEYIMIN YOLU?

- Ləman, gəl bura. Qaçma, maşın yoludur ora! Balam, gəl bura balaca qızlarla oyna...
.... necə qəribədir bu həyat... bu yol... həyatımın bütün döngələri bu yolda kəsişir. Bu yol taleyimdə nə izlər qoydu – həm şirin xatirələr, həm də acı anları ilə taleyimin yolunu yazdı, elə bil. Ehh, gəncliyimdən bu günə kimi nələr yaşandı burada. İndi də bu balaca nəvəmlə o tərəfə-bu tərəfə gedib, gələrək bütün ömrüm göz önümdə canlanır...
İndiki kimi yadımdadır, o – nakam sevgim, bax, düz yolun o tərəfində durardı. Elə ki, qapıdan çıxardım, yarpaqların arasından gülərüz simasını görüb, necə xoşbəxt olardım. Həmin an yaşadığım o xoş hissləri heç bütün ömrüm boyu yaşadımmı? O hisslərə bənzəri oldu, amma ondan heç olmadı.
Bu yol bizi necə qovuşdurmuşdusa, bir-birimizə sevdirmişdirsə, elə ayrılığımıza da bais oldu! Sevgilimin qara kağızından sonra həmin ağacın budaqlarından özümü asmaq, bir andaca həyatımı məhv edib, o dünyaya getmək istəyirdim. Axı o da həmin dünyada idi...
- Ləman, al bu gəlinciyini, get qızlarla oyna, tək durma orada.
Nə yaxşı bu nəvəm var, fikrimi, dərdimi dağıdır, ürəyim açılır ona baxanda. Hərdən düşünürəm kaş mən də onun kimi lap balaca olaydım, nə həsrət biləydim, nə kədər, nə də göz yaşı.... Həəə, bu yolla bağlı daha nəyi xatırlayım? Faytona minib, gəlin köçməyimi, 3 uşağı arxamca salıb, ata evimə gəlməyimi, bir-bir onları da elə bu məhəllədəcə gəzdirib, böyütməyimi, yoxsa kiçik oğluma elə buradan, odey, o binadakı Xanımın qızını almağımı?!!!
Düşüncələr lap çoxdur. Amma nədənsə, insan həmişə xoş xatirədən çox kədərli anları yadında saxlayır və hər zaman da ilk olaraq acı günləri, acı illəri xatırlayır.
Heç yaddan çıxartmaram – ata evində idim, bura mənə o qədər doğma idi ki, hətfənin bir neçə gününü elə burada keçirirdik. Axşam yoldaşımın evə qayıtmağını gözləyirdim. Mən onu gözləyirdim, o isə evə tələsmədi, isti yuvasına deyil, o dünyaya tələsdi. Qəzada həlak oldu. Onun dəfni ..... elə bax yolla ömür-gün yoldaşımı dəfn etməyə apardılar. Bu yol gözlərimdən sel kimi axan sularda çimdi, yuyundu.
Ehh, bir-bir yada düşür acı xatirələrim... Lap ürəyim tutur, dərmanımı da evdə qoymuşam. Bu nədir, heç güc tapmıram özümdə qalxıb, gedim dərman içim... Yox, özümü getdikcə lap pis hiss edirəm. Deyəsən, bu yol elə mənim də həyatıma nöqtə qoyacaq, canım da burda çıxacaq...
- Ləman, balam....

Müəlliflər(10) | Qonaqlar (59)